[SF]GAME F-L-A-M-E CLUB
posted on 26 Dec 2007 22:12 by chimimoryo in Short-Fic-FLAME
GAME F-L-A-M-E CLUB
เสียงวุ่นวายโหวกเหวกดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงของโรงแรม F-L-A-M-E
สถานที่สีส้มแห่งนี้ที่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่สำหรับเลี้ยงเด็กเพี้ยนๆยังไงชอบกล
ความวุ่นวายที่ปกติก็วุ่นวายพอตัว วันนี้กลับวุ่นวายมากขึ้นไปใหญ่
เมื่อวันนี้ สมาชิกนับร้อยของทั้งโรงแรมต่างมายืนชุมนุมกันอยู่ที่นี่พร้อมใจกับรับฟัง
คำประกาศของงานอะไรซักอย่างที่ทางพวกนัทจังเป็นคนจัดให้..
เวทีกลางล็อบบี้ดูใหญ่โตผิดขนาด เมื่อป้ายประกาศมันเขียนเอาไว้ตัวเบ้งๆว่า
GAME F-L-A-M-E CLUB
เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นเรื่อยๆราวมีมหรสพ เมื่อนัทจังวันนี้ใส่กระโปรงขนเม่นตัวเดิม
ที่ใช้เมื่อสองปีที่แล้วเดินก้าวขึ้นมาบนเวทีอย่างมาดมั่น
ตามติดด้วยมิจังที่วันนี้ใส่กระโปรงสีขาวยาวสยายพริ้งแถมใส่ส้นสูงสีส้มเดินตามขึ้นมาด้วย
สี่หนุ่มเฟลมเดินขึ้นเวทีตามมา..แต่แปลก..ไม่มีเสียงกรี๊ดกระหึ่มเหมือนอย่างเคย...
เมื่อทุกคนในโรงแรมต่างหันไปให้ความสนใจกับสองสาวที่เดินขึ้นมาสองคนแรกมากกว่า
ก้อก ก้อก ก้อก กึก!
--------แคว่ก~!-----------
เสียงรองเท้าส้นสูงที่เหล่าสมาชิกในโรงแรมต่างเงียบฟัง
เมื่อมิจังเดินสะดุดแล้วแถเข้าไปหานัท
กระโปรงผ้าอ่อนสีขาวก็พลันเจอขนเม่นแทงทะลุซะแล้ว..
เงียบ......กันทั้งโรงแรม-- --
“อ่ะ..อึก...กระโปรง..ตัวใหม่....”
'หวาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!'
เคียวเฮกระโจนเข้าดึงตัวมิโนะมาข้างหลัง..หยุดนะ! อย่าร้อง!
ดูท่าหมีเคียวจะเป็นคนแรกที่รู้ว่ามหาความพินาศจะจุติลงที่นี่
'ค่อยยังชั่ว...'
นัทจัง+สี่เฟลมที่เหลือล้วนปาดเหงื่อกันเป็นแถบๆ ไม่นับคนหลายคนที่ยืนอยู่ข้างล่าง
ที่กะชิ่งเผ่นหนีเอาตัวรอดกันแล้ว
นัทจังหันมายิ้มแหยๆให้กับสมาชิกข้างล่าง..เกือบได้ปิดงานตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้วมั้ย..
เธอกล่าวสุนทรพจน์พร้อมยื่นไมค์ให้ยูสุเกะที่ยืนยิ้มเท่ห์อยู่ข้างหลัง
ยูสุเกะยิ้มรับก่อนจะมองหน้าทุกคนในโรงแรม...
ร่างสูงยืนเก๊กทำมุมองศาละติจูดที่หล่อที่สุด ผายมือไปข้างหน้า
ก่อนจะประกาศอะไรบางอย่างเสียงดังกระหึ่ม~!!
คำประกาศ...ที่ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้งตาโตเป็นไข่ห่าน!
“คนที่นำการ์ดทองกลับมาให้พวกเรา คนนั้นจะสามารถสั่งให้เฟลมทำอะไรก็ได้”
เกมส์ เฟลมคลับ...จะเริ่มขึ้นแล้ว....
“o.O!!”
“ได้..ได้ทุกอย่างเหรอ!!!” เสียงจากสาวๆที่ยืนอยู่ข้างล่างตะโกนขึ้นมา
“ใช่จ้ะ^^”
“ได้ทุกอย่าง..อย่างเดทน่ะเหรอ!!” อีกเสียงตะโกนบ้าง
“เดท...ได้สิ..”
คำตอบจากยูสุเกะที่อีก4คนที่เหลือยืนยิ้มรับ ยังไงๆทุกคนก็เป็นเด็กผู้หญิงนี่เนอะ
คำขอก็น่ารักอย่างนี้นี่แหล่ะ..^^
ใช่....
ความคิดเด็กสาวแสนอินโนเซ็นส์ แต่อย่าคิดว่าสมาชิกที่นี่เป็นอย่างนั้น
“งั้นเป็นแฟน!!” อีกเสียงเริ่มดังแทรกขึ้นมา
“(^^")”
“จูบ!!!” อีกเสียง..
“(^^"")”
“แต่งงาน!!!"
“(-- --")”
“H...”
“เฮ้ยยยย!!!!!”
5หนุ่มสะดุ้งพร้อมกับที่
นัทสึ+มิโนะตกใจกระโดดเข้าไปเซ็นเซอร์แทบไม่ทัน
หัวใจชีๆจะวายตั้งแต่จูบแล้ว!!
นี่ใครมันตะโกนมาว่าแต่งงานแถม H ด้วยฟะ!!!
'ยูสุเกะ/เซโงะ+เคียวของชั้น!!'
'แหะๆๆๆ '
สาวๆที่เหลือเกาแก้มหงึกๆถอยหลบรังสีอาฆาตจากการ์ดประจำหนุ่มๆ
ต่างคนต่างส่ายหน้าประมาณว่าหนูไม่ได้พูดน้า...
สาวๆหลีกทางหลบแยกไปซ้ายขวา เหลือแต่ไอ้คนกลางที่ยังคงยืนเด่นหรา
ยิ้มกว้างลัลล้าอย่างไม่รู้ชะตากรรม
ก็ไอ้คนพูดลอยๆว่าHไม่ใช่ใครที่ไหน
ไอ้คุณเจ้าของห้อง303นั่นไง ปากวอนโดนสหบาทาแล้วมั้ยนั่น
“ฮ่ะๆๆๆๆ” /me ตัวลีบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ยูสุเกะกลืนน้ำลายเอื๊อก..
นี่ถ้าไม่ได้นัทจังช่วยไว้มีหวังเราเสร็จ!
หันหน้าไปมองผองเพื่อนที่เหลือที่ต่างคนก็พากันหน้าซีด ลูบหน้าอกตัวเองกันยกใหญ่
'ตายๆๆๆๆ อันตรายชะมัด!!!'
ดูท่าจะเริ่มเป็นห่วงสวัสดิภาพตัวเองขึ้นมาอีกมากโข-- --
“ตกลงตามนี้ 4เฟลม+เคียวจัง จะยอมทำทุกอย่าง ยกเว้น เรื่องอันตรายทางกายและหัวใจ
ทุกคนเข้าใจตามนี้...โอเค๊ะ~!?”
นัทสึ การ์ดนัมเบอร์วันประจำยูสุเกะเหล่ตามองสมาชิกทุกคน
น้ำเสียงฟังดูเหมือนถาม แต่จริงๆกำลังขู่อยู่นะนั่น!
อีกทั้ง...สายตาของมิจังที่ยืนกอดอกพลางขยับแว่นเป็นประกายแว้บๆ
ก็ทำเอาอีกหลายคนที่เผลอไปมองขนลุกซู่~
สายตาดูเหมือนมองผ่าน แต่จริงๆกำลังจ้องพยาบาทอยู่ตะหาก
'.....หน่ะ...น่ากลัวชะมัด...'
“โอะ...โอเค....”
เสียงประสานจากสาวๆร้อยกว่าคนที่เหลือฟังดูหดหู่...
โห่~แบบนี้ก็ไม่สนุกอ่ะดิ
“เอาน่า ยังมีอีกหลายอย่างที่5หนุ่มสามารถทำได้ มิคุยกับนัทจังแล้ว
ตกลงตามนี้ว่าจะอนุญาตในเรื่องที่อยู่ในขอบเขตได้ อย่างเดทก็ยังได้อยู่นะ
หรือจะสารพัดประโยชน์อย่าง ทำความสะอาด พาไปช้อปปิ้ง ใช้แรงงาน ก็ยังได้
และที่สำคัญ เรื่องเป็นแฟนเนี่ย..” มิโนะสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด
ราวกับจะใช้ความพยายามในการพูดอย่างมากที่สุด
“อนุญาตให้หนุ่มๆยอมเป็นแฟนกับคนที่นำการ์ดทองกลับมาให้ได้”
เสียงฮือฮาฟังไม่ได้สรรพเริ่มดังขึ้น!
“แต่ว่า...แค่วันเดียวเท่านั้นนะ!!!!”
“โห่~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!”
เสียงโห่ร้องราวโรงแรมย้ายเขตครอบF-L-A-M-E ZOOดังกระหึ่ม
ก่อนจะเกิดจราจลอีกรอบ
“วันเดียวก็เกินพอแล้วน่า!!”
เสียงตะโกนตอบกลับมาจากเจ้าเก่าเจ้าเดิมห้อง303
ทำเอาเหล่าสาวๆมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนพร้อมใจกันยกมือขวาขึ้นฟ้าอย่างพร้อมรบ
“วันเดียวก็ยังดี..จริงด้วย..อืมๆ ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็..โอเค๊~~!!!!!”
“เกมส์เริ่มตั้งแต่สามโมงเช้าสิ้นสุดถึงเที่ยงคืนวันนี้ การ์ดทองขนาดมินิ จะถูกซ่อน
อยู่ที่ใดที่หนึ่งของโรงแรม คนที่นำกลับมาได้จะได้สิทธิ์ตามที่บอกไปใน11บรรทัดที่แล้ว”
มิโนะเล่นง่าย ก่อนบรรยายต่อ...
“อีก5วินาที! ขอให้ทุกคนเข้าประจำที่!”
“4...3....2....1...สตาร์ทโตะ!!!”
เริ่มแล้วคับ การจราจลขนาดย่อมๆเริ่มแล้วคับ
ไม่เพียงแต่สมาชิกเท่านั้น สต๊าฟอย่างนัทจังและมิจังก็เอากะเค้าด้วย
5หนุ่มเริ่มเช็ดเหงื่อที่ไหลแหมะๆ
'เฮ้ย...ได้ข่าวว่าห้ามสต๊าฟเล่นไม่ใช่รึ...'
ฮิซาโตะไม่สนใจคว้าไมค์ขึ้นมาครอง เริ่มรู้สึกมันส์ขึ้นมาชอบกล
แถมแหกปากพากย์สวมวิญญาณโฆษกเรียบร้อย
“อิคุมิวิ่งตีคู่อิซายะขึ้นบันไดไปสองคนแรกเลยคับ!
ฝีเท้าดีมาก ท่าจะถูกฝึกมาดีนะคับเนี่ย”
บทพากย์ที่คนฟังบางคนถึงกับหลุดหัวเราะ
แต่ไอ่คนถูกพูดถึงถึงกับสะดุดเอาหัวแถกบันได
มันด่าหรือมันชมวะเนี่ยยยย
“ดูสิคับๆๆๆ โมจิวิ่งแซงอิคูณสองที่ล้มหัวทิ่มไปแล้วคับ ตามติดๆด้วยสาวๆอีกร้อยกว่าคนคับ
เหยียบสองอิแบนติดบันไดไปเลย ตายไปแล้วสองศพคับ หู้ววมันส์สุดยอดจริงๆ”
ยูหันไปคว้าไมค์จากมือฮิ 'เห้ย!!อย่ามาเรียกโมของตรูว่าโมจินะเว่ย ตรูเรียกได้คนเดียว'
แรกๆก็พากย์แค่โมของตัวเอง แต่หลังๆดูท่าจะเริ่มมันส์..มือไม้ก็ไปกับเค้าหมด..
“น้าน~~~~!!!!
นัทจัง+มิจังเล่นโกงคับ ลิฟต์ที่ตัวเองบอกสั่งปิดเฉพาะวันนี้กลับเปิดให้ใช้แค่สต๊าฟคับ!”
“โฮะๆๆๆๆๆๆ” มิโนะหัวเราะร่า ช่วยไม่ได้ ไม่งั้นเซโงะ+เคียวจังก็เสร็จน่ะสิ
เพราะงั้นชั้นจะต้องเป็นคนหาการ์ดทองเจอเป็นคนแรก!!แล้วต้องนำกลับมาให้หนุ่มๆเป็นคนแรกด้วย!
“อือ...ท่าทางจะมันส์สะเด็ดจริงๆแฮะ”
เสียงพูดลอยๆของเคียวเฮทำเอายูสุเกะพยักหน้าเห็นด้วยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
แกมนึกสยองขึ้นมาทันใด
'ให้ตาย...สาวๆที่นี่น่ากลัวจริงๆ--*--'
เช้า....เที่ยง.....บ่าย...เย็น......
เวลาผ่านไปไวแค่บรรทัดเดียว...จวบจนเข้าสู่เวลาห้าทุ่ม..
สมาชิกในโรงแรมที่ส่วนใหญ่เป็นสาวๆยังคงหาการ์ดทองกันอย่างขะมักเขม้น
นัทจังที่ตอนนี้ถอดใจแล้ว เพราะคิดว่าเดี๋ยวไว้แอบไปเดทกับยูสุเกะสองคนก็ได้
เริ่มปล่อยหน้าที่ให้มิโนะเป็นคนเล่น
อิคุมิกับอิซายะ ตอนนี้ก็ถอดใจแล้วเช่นกัน
ถึงได้มานั่งเชียร์สาวๆอยู่หน้าจอมอนิเตอร์วงจรปิดของโรงแรมเป็นเพื่อนหนุ่มๆเฟลม
+เคียวเฮอย่างเมามันส์
มิโนริตอนนี้ใกล้จะแย่แล้ว..ข้าวก็ไม่ได้กิน..พักก็ไม่ได้พัก
นัทจังนะนัทจัง รู้ทั้งรู้ว่าชั้นไม่มีวันทิ้งเกมส์นี้ไปได้ ก็ยังจะหนีชั้นไปซะงั้น
“แฮ่กๆ..แล้วไอ้บันไดนี่ทำไมมันสูงนักล่ะเนี่ยยยยย”
เดินเกาะราวบันไดไปก็บ่นไป..จะบ่นทำไม..ตัวเองสั่งทำเองไม่ใช่เรอะ
“หึๆๆๆ อีกชั่วโมงเดียว..แค่นี้ก็ถมถืดแล้ว
เพราะเมื่อกี๊เคียวจัง+เซจังแอบมาบอกไว้ว่าการ์ดทองอยู่ในที่สูงที่สุด
เพราะงั้นมันต้องอยู่บนหลังคาแน่ๆๆ”
เหล่าตัวดีที่นั่งเชียร์อยู่หน้าจอถึงได้ตาค้าง..
'เฮ้ย...ตัวอะไรไปปีนหลังคาอยู่บนนั้นวะน่ะ!!!'
“มะ..มิโนะ!!!!!!”
เท่านั้นเอง ยูสุเกะคว้าไมค์ที่ใช้ประชาสัมพันธ์ตามสายประกาศทันที
“ทุกคน! กรุณาไปรวมกันที่หน้าโรงแรม ด่วน! สถานการณ์ฉุกเฉิน!!"
~~~~~~~~~ฟิ้ววววววววว~~~~~~~~~~
“บนนี้ลมเย็นดี...แต่.....ทำไมถึงต้องมาดีตอนนี้ด้วยง่ะ แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
มิโนริที่ตอนนี้นอนกอดกระเบื้องชั้นดีบนหลังคาของโรงแรมแหกปากร้องลั่น
ลมพัดกรรโชกวูบๆ พาลจะพาร่างของตัวเองที่แต่เดิมก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรซักเท่าไหร่
ปลิวไปกับมัน
แล้วยังไง..แถมขึ้นมาแล้วลงไม่ได้ด้วย!!!
“ไม่น่าปีนขึ้นมาเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยย~~!!!!”
เหล่าสมาชิกพลพรรคของทั้งโรงแรมที่มารวมตัวกันครบแล้วพร้อมใจกันแหงนคอขึ้นมอง..
“ตายแล้วเมิงงงงงงง เจ๊มิโนะขึ้นไปอยู่บนนั้นได้ยังไง!!!!”
'ไม่ได้....เราจะมาจบลงตรงนี้ไม่ได้...เกมส์ใกล้จะจบแล้ว...'(ขนาดนั้นยังจะห่วง..- -)
ขาที่แต่เดิมก็ย๊าวยาวพยายามตะเกียกตะกายปีนป่ายไปยังกระเบื้องตัวใกล้สุดเริ่มสั่นพั่บๆๆ
“หวะ~ หวายยยยย~~!!”
มือข้างขวาตะปบหมับเอากับกระเบื้องข้างบนเป็นที่ยึด..
ก่อนที่กระเบื้องที่เท้าจะรับน้ำหนักไม่ไหว หลุดร่วงลงไปพร้อมกระแสลม
“อ้ะ...”
ขาที่เคยยืนอยู่บนขอบหลังคาลื่นพรืดทันทีที่ร่างกายหลุดออกจากที่ยึดเหนื่ยวชั้นดี
ควับ! ควับ! ควับ ! (เสียงมิโนะแหวกว่ายกลางอากาศ..)
“หยะ...อย่าบอกนะว่า....”
แน่นอน...เมื่อไม่มีที่ให้ยืน..
จะเป็นยังไงน่ะเหรอ..
“...................”
ก็ตกน่ะสิ..
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!”
กระโปรงสีขาวที่ปกติใช้ใส่เดินเฉิดฉายอยู่ในโรงแรม ขณะนี้บานสะพรั่ง
กาง180องศา เปลี่ยนหน้าที่มาตีโป่งเป็นร่มชูชีพแทนซะงั้น
“ว้ายยยยยยย!!!!!!!>///<” ความอายพุ่งวูบขึ้นใบหน้า
เมื่อกระโปรงมันกางบานหน้าบานหลัง...
มิโนะเอามือจับกระโปรงให้ลู่แนบกับลำตัว
“ตายแล้วววว นี่ยังดีนะที่ใส่กางเกงขาสั้นไว้ข้างใน..^^”
“.....................”
~~~วิ้วววววววววว~~~~~ฟิ้วววววววววววววววววว~~(ตกลงมาเร็วกว่าเดิม..)
ดีซะที่ไหนกันล่ะ!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!”
มิโนะแหกปากลั่น หลับตาปี๋ในขณะที่ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วลู่ลงมาจากฟ้า
“พระเจ้าค๊าาาา~~~~ลูกยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่ได้ใส่ชุดเจ้าสาว เจ้าบ่าวก็ยังไม่มี
สตอเบอรี่ที่กินค้างไว้เมื่อวานก็ยังไม่หมด! โปเกมอนที่อัดเอาไว้เมื่อวานก็ยังไม่ได้ดู
ลูกยังไม่อยากต๊ายยยยย~~~~”
หลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทก บทสวดที่สวดไว้เริ่มสวดไม่ออกแล้ว
“มิโนะ!!”
เซโงะ+เคียวเฮที่ดูท่าจะเริ่มตั้งสติได้พร้อมใจกันวิ่งถลาเข้ามา
ยูที่ไร้บทมานานขว้างบอลลูนขนาดยักษ์ฉบับพกติดตัวออกไปรองพื้นไว้ข้างหน้า
เบาะบอลลูนขนาดมโหฬารสีส้มแปร๊ดที่ใช้ตอนไปซึนามิเมื่อปีที่แล้วพองตัวขึ้น
---------พรึ่บบบบบบบบบบบบ~~!!!!!-------------
“วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
เสียงตะโกนโหยหวนแสบแก้วหูยิ่งกว่านรก
เมื่อรับรู้ว่าร่างของตัวเองตกลงมากระแทกเบื้องล่างดัง ตุ้บ!
“โอ๊ยยยยยยยยยยยยย ตายยยยยยยยยยย
ตายแล้วววววววววววววววว ตายแล้วใช่มั้ยยยยยยยยย”
“เป็นอะไรมากมั้ย!!”
เสียงของชายหนุ่มทั้งสองที่ดังเสียจนคนมองรอบๆต้องเดินถอย
มิโนริค่อยๆลืมตาขึ้นมามองรอบด้าน..
'สวรรค์สินะที่นี่~~!! เทวดาห่านกะหมีมารับเราแล้วววววT^T'
“โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~~~~~~~~~”
แหกปากร้องไห้อีกระลอก ก่อนที่เคียวเฮจะต้องจัดการเอาผ้าเช็ดหน้าอุดปากคุณเธอซะ
“อุ้ก~!!” O.O มิโนะสะดุ้ง ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆหลายๆรอบ
“ยังไม่ตาย!! ยังไม่ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~!!!!!!!”
เธอกระโจนโผเข้ากอดสองชายตรงหน้าเต็มสองแขน
สมาชิกโรงแรมที่เหลือค่อยๆถอนหายใจอย่างโล่งอก
เฮ้อ...นึกว่าจะได้ผีเจ้าที่มาเพิ่มในโรงแรมอีกตนแล้ว-- --"
สองหนุ่มถอนหายใจเฮือก เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ!!
“นี่มิยังไม่ตายใช่มั้ย!” เสียงใสแทนที่เสียงแว้ดๆ ดังทันทีที่ปล่อยอ้อมกอดออกจากสองหนุ่ม
ไม่ทันรู้ตัวว่าเลือดที่เกิดจากการที่เศษหินกระเด็นมาโดนใบหน้ามันค่อยๆไหลซิบๆ
เรียกให้คนมองถึงกับตาค้าง
“เฮ้ย!! เลือด!!”
เหมือนรู้ทัน นัทจังโยนกระเป๋าพยาบาลเข้าไปตรงกลางสองหนุ่ม
เซโงะคว้าหมับ!!!
ก่อนจะเริ่มต้นค่อยๆทายาที่แผลให้
“เจ็บๆ โอ๊ย~!” มิโนะหลับตาปี๋ แอลกอฮอล์มันแสบน้า~~
หมีเคียวที่ถูกโงะกันให้ออกไปยืนก็ยืนมองอีกสองคนอย่างเงียบๆ
ใจนึงก็เป็นห่วง ใจนึงก็อยากจะด่า
สุดท้ายถึงได้ตะโกนออกไปว่า
“เธอบ้าหรือเปล่าเนี่ย!! ปีนขึ้นไปบนหลังคาอย่างนั้นมันอันตรายรู้มั้ย
แล้วนี่ถ้าไม่มีบอลลูนมารับจะเป็นยังไง!”
“เง้ออออออออออออออออ ว่าเค้าบ้าเหรอออออออ” มิโนะอึ้ง!!
นี่ช้านไม่เคยถูกหมีเคียวว่ามาก่อนเลยนะ!
“หยุดน่า เคียวเฮ..ก็ดีแล้วที่ไม่มีอันตรายอะไรมากมาย นายอย่าว่ามิโนะแบบนั้นสิ”
น้ำคำเรียบๆจากปากของเซโงะทำเอาเคียวเฮหันไปมองควับ
ร่างสูงกำลังทายาแก้ฟกช้ำดำเขียวให้หญิงสาวที่กำลังอึ้งบ่อน้ำตาจะแตกกับคำว่าของเขาเมื่อกี๊
“นายน่ะ..เงียบไปเลย..แล้วก็เลิกทายานั่นให้มิได้แล้ว”
คำพูดเย็นชาจากเคียวเฮทำเอาคนนั่งตรงกลางเริ่มใจไม่ดี
'อยะ...อย่าบอกนะว่า...จะเกิดศึกชิงนาง!'
“อะไรนะ..” เซโงะที่กำลังใช้นิ้วถูที่แก้มของมิโนะตอบกลับ
“ชั้นบอกว่า เลิกทายาให้มิได้แล้ว”
บรรยากาศอึดอัดแผ่เป็นวงกว้าง แบบไม่ไหลย้อนกลับซะด้วยสิ
กดดันเสียจนมิโนะนั่งตัวแข็งทื่อ
“มีเหตุผลอะไรมาห้ามผม..”
'ไม่!! อย่าทะเลาะกันเลยนะๆๆๆ อย่าทะเลาะกันเพื่อแย่งมิเลย! มิเลือกไม่ได้!!><'
“ก็นั่นน่ะ....”
“........................”
“นั่นน่ะมันยาแก้ฮ่องกงฟุต ยาแก้ฟกช้ำน่ะมันขวดนี้” เคียวเฮยื่นอีกขวดไปให้
”!!!!!O.O!!!!!!!”
“อ้ะ..จริงด้วยสินะ แย่จัง..” เซโงะชะงักก่อนจะเปลี่ยนขวดใหม่
ส่วนเจ้าตัวคนป่วยน่ะเหรอ...จากที่ตัวแข็งทื่อ..ตอนนี้สิแข็งเสียยิ่งกว่าเป็นหิน!!!
'นี่เอายาแก้ฮ่องกงฟุตมาทาหน้าชั้นงั้นเหรอออออ เซจ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง'
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“เป็นยังไงล่ะ คิดแผนการ์ดทองขึ้นมาเลยได้ดีเลยเห็นมั้ย”
ฮิซาโตะกอดอกยืนด่าหมีที่กำลังยืนนิ่งตั้งใจฟังอย่างเคารพ
“ชั้นบอกแล้ว ว่าจะจัดงานอะไรก็ทำไปเลย พูดตรงๆไม่เห็นต้องอ้อมค้อม”
ยูสุเกะที่ยืนอยู่ข้างๆว่าบ้าง
“ก็..ก็ถ้าพิเศษกับมิคนเดียว คนอื่นก็จะเสียใจน่ะสิ จัดเกมส์แบบนี้ขึ้นมาให้มิโนะชนะ
จะได้จัดงานให้มิได้”
เคียวเฮตอบหงิมๆ
ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคุณสองท่านที่ตอนนี้ยืนหน้าเป็นตูดบูดเป็นก้นลิงอยู่เบื้องหน้า
“กับอีแค่วันเกิดของท่านมิ ไม่เห็นต้องเรื่องมาก..”
อิคุมิ(มาเสือกอีกแล้ว)ที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยเบาๆ
“แค่บอกมา ทุกคนในที่นี้ก็พร้อมที่จะช่วยอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวพวกเราจะเสียใจ
ยังไงโอกาสอื่นก็ยังมี"
“ใช่..แถมท่านมิเค้าก็เป็นคนพิเศษอยู่แล้ว จะพิเศษกับเค้ายังไงก็ไม่ผิด”
อิซายะที่ตามมาอีกตัวพูดสบทบ
นัทจังที่นั่งอยู่ข้างๆถึงได้พูดบ้าง
“งานวันเกิดของคนในโรงแรมนี้น่ะ..จัดมันให้ทุกคนไปเลยดีมั้ย
เดี๋ยวจัดของมิโนะเป็นคนแรกเอาฤกษ์เลย เท่านี้ก็ไม่มีใครเสียเปรียบใครแล้ว”
“เป็นความเห็นที่สมเหตุสมผลมากเลยจ้ะ” ยูสุเกะยิ้มรับ
“เหอะ!!” ทุกคนในที่นั้นพูดพร้อมกัน-- -- หมั่นไส้ซะจริงๆ
....................................................
.......................................
......................
............
บรรยากาศของเวลากลางคืนทำให้มีแต่ความเงียบ..
สมาชิกทุกคนในโรงแรมคงเข้านอนกันหมดแล้ว..
เคียวเฮเดินออกไปจากห้องเฟลมก่อนจะตรงไปที่ห้องของสต๊าฟ
ห้องของมิโนะ...ที่ตอนนี้เซโงะกำลังทายาให้
บอกไว้ก่อนว่าถูกขวดแล้ว..
ประตูสีขาวเปิดกว้างก่อนที่เคียวเฮจะเดินเข้ามา
มิโนริที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง พลันมองหน้าเคียวจังที่นั่งลงข้างๆ
เซโงะที่เดินถือแก้วน้ำออกมาจากในครัวหยุดเดินกึก
“มิโนะ..เป็นอะไรมากมั้ย..ชั้นขอโทษที่ไม่ได้ดูแลให้ดีกว่านี้ มิจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”
น้ำคำอ่อนโยนจากเคียวเฮคนเดิมทำให้มิโนะยิ้มรับก่อนตอบกลับ
“เคียวจัง..ชั้นไม่เจ็บหรอกนะ แต่ทำไมเคียวจังถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ”
“อืม...” เคียวเฮกุมมือหญิงสาวแน่น..
“ชั้นรู้ว่าชั้นควรทำยังไง ควรแทรกตอนไหน..แต่นั่นกลับทำให้มิโนะบาดเจ็บ”
“ไม่เลยนะ ชั้นไม่ได้เจ็บอะไรมากมายตรงไหนซักหน่อย ก็แค่เคล็ดเท่านั้นเอง
เคียวจัง..ชั้น...ชั้น...”
ราวกับความคิดถูกหยุด
เมื่อบางสิ่งบางอย่างที่แฝงมาในคำของชายตรงหน้าเริ่มตรึงสู่สมอง
‘ควรแทรก..เหรอ..’
“เคียว..จัง...” มือบางบีบกลับมา ก่อนที่จะพยายามอธิบาย
“ไม่...ไม่ต้องพูดหรอก...ผมรู้...ถึงมิไม่บอกผมก็รู้
ผมไม่อยากให้มิรู้สึกผิด..และเพราะอย่างนั้น”
“เคียวจัง..”
“ไม่เป็นไร...ในช่วงที่ผมไม่อยู่..ในช่วงที่ผมไม่สามารถดูแลได้
ในระหว่างนั้นผมก็จะฝากมิโนะไว้กับเซโงะ”
“อย่าเหงา...ถ้าคิดถึงผม...ผมจะมาหา
แต่ถ้าไม่..จนกว่าจะถึงวันนั้น...ผมก็วางใจที่จะให้มิอยู่กับเซ”
“แต่บอกไว้ก่อน...ว่าผมยังไม่ได้ถอย”
ถ้อยคำฟังอ่อนโยน ทั้งสีหน้า นัยน์ตา...
ก่อนที่เคียวเฮจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“บอกไว้ก่อน..ว่าแค่ฝากไว้เฉยๆนะเฟ้ย”
คำพูดที่เซโงะถึงกับหัวเราะแล้วยิ้มให้กับความเป็นสุภาพบุรุษของคนตรงหน้า
ถึงบอกลา แต่ก็เป็นคำลาที่ไม่ตัดขาดซะทีเดียว ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อถนอมหัวใจของคนๆนี้
'ขอบคุณนะ เคียวเฮ...'
......................................................
.........................................
...............................
.................
สุดท้าย...คนที่ได้การ์ดทองไป..ไม่ใช่ใครอื่น..
พี่โมของเรานั่นเอง..
สถานที่ที่พบเจอที่ว่าสูงสุดน่ะเหรอ..
ก็แหล่งรวมคานทองของสาวๆที่นี่ที่ตั้งไว้กลางล็อบบี้ยังไงล่ะ
เอ๊ะ...อะไรนะ...แล้วพี่โมขออะไรน่ะเหรอ...
อืมม...อันนี้คงต้องไปถามยูคุงล่ะมั้ง^^
-THE END-
เสียงวุ่นวายโหวกเหวกดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงของโรงแรม F-L-A-M-E
สถานที่สีส้มแห่งนี้ที่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่สำหรับเลี้ยงเด็กเพี้ยนๆยังไงชอบกล
ความวุ่นวายที่ปกติก็วุ่นวายพอตัว วันนี้กลับวุ่นวายมากขึ้นไปใหญ่
เมื่อวันนี้ สมาชิกนับร้อยของทั้งโรงแรมต่างมายืนชุมนุมกันอยู่ที่นี่พร้อมใจกับรับฟัง
คำประกาศของงานอะไรซักอย่างที่ทางพวกนัทจังเป็นคนจัดให้..
เวทีกลางล็อบบี้ดูใหญ่โตผิดขนาด เมื่อป้ายประกาศมันเขียนเอาไว้ตัวเบ้งๆว่า
GAME F-L-A-M-E CLUB
เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นเรื่อยๆราวมีมหรสพ เมื่อนัทจังวันนี้ใส่กระโปรงขนเม่นตัวเดิม
ที่ใช้เมื่อสองปีที่แล้วเดินก้าวขึ้นมาบนเวทีอย่างมาดมั่น
ตามติดด้วยมิจังที่วันนี้ใส่กระโปรงสีขาวยาวสยายพริ้งแถมใส่ส้นสูงสีส้มเดินตามขึ้นมาด้วย
สี่หนุ่มเฟลมเดินขึ้นเวทีตามมา..แต่แปลก..ไม่มีเสียงกรี๊ดกระหึ่มเหมือนอย่างเคย...
เมื่อทุกคนในโรงแรมต่างหันไปให้ความสนใจกับสองสาวที่เดินขึ้นมาสองคนแรกมากกว่า
ก้อก ก้อก ก้อก กึก!
--------แคว่ก~!-----------
เสียงรองเท้าส้นสูงที่เหล่าสมาชิกในโรงแรมต่างเงียบฟัง
เมื่อมิจังเดินสะดุดแล้วแถเข้าไปหานัท
กระโปรงผ้าอ่อนสีขาวก็พลันเจอขนเม่นแทงทะลุซะแล้ว..
เงียบ......กันทั้งโรงแรม-- --
“อ่ะ..อึก...กระโปรง..ตัวใหม่....”
'หวาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!'
เคียวเฮกระโจนเข้าดึงตัวมิโนะมาข้างหลัง..หยุดนะ! อย่าร้อง!
ดูท่าหมีเคียวจะเป็นคนแรกที่รู้ว่ามหาความพินาศจะจุติลงที่นี่
'ค่อยยังชั่ว...'
นัทจัง+สี่เฟลมที่เหลือล้วนปาดเหงื่อกันเป็นแถบๆ ไม่นับคนหลายคนที่ยืนอยู่ข้างล่าง
ที่กะชิ่งเผ่นหนีเอาตัวรอดกันแล้ว
นัทจังหันมายิ้มแหยๆให้กับสมาชิกข้างล่าง..เกือบได้ปิดงานตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้วมั้ย..
เธอกล่าวสุนทรพจน์พร้อมยื่นไมค์ให้ยูสุเกะที่ยืนยิ้มเท่ห์อยู่ข้างหลัง
ยูสุเกะยิ้มรับก่อนจะมองหน้าทุกคนในโรงแรม...
ร่างสูงยืนเก๊กทำมุมองศาละติจูดที่หล่อที่สุด ผายมือไปข้างหน้า
ก่อนจะประกาศอะไรบางอย่างเสียงดังกระหึ่ม~!!
คำประกาศ...ที่ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้งตาโตเป็นไข่ห่าน!
“คนที่นำการ์ดทองกลับมาให้พวกเรา คนนั้นจะสามารถสั่งให้เฟลมทำอะไรก็ได้”
เกมส์ เฟลมคลับ...จะเริ่มขึ้นแล้ว....
“o.O!!”
“ได้..ได้ทุกอย่างเหรอ!!!” เสียงจากสาวๆที่ยืนอยู่ข้างล่างตะโกนขึ้นมา
“ใช่จ้ะ^^”
“ได้ทุกอย่าง..อย่างเดทน่ะเหรอ!!” อีกเสียงตะโกนบ้าง
“เดท...ได้สิ..”
คำตอบจากยูสุเกะที่อีก4คนที่เหลือยืนยิ้มรับ ยังไงๆทุกคนก็เป็นเด็กผู้หญิงนี่เนอะ
คำขอก็น่ารักอย่างนี้นี่แหล่ะ..^^
ใช่....
ความคิดเด็กสาวแสนอินโนเซ็นส์ แต่อย่าคิดว่าสมาชิกที่นี่เป็นอย่างนั้น
“งั้นเป็นแฟน!!” อีกเสียงเริ่มดังแทรกขึ้นมา
“(^^")”
“จูบ!!!” อีกเสียง..
“(^^"")”
“แต่งงาน!!!"
“(-- --")”
“H...”
“เฮ้ยยยย!!!!!”
5หนุ่มสะดุ้งพร้อมกับที่
นัทสึ+มิโนะตกใจกระโดดเข้าไปเซ็นเซอร์แทบไม่ทัน
หัวใจชีๆจะวายตั้งแต่จูบแล้ว!!
นี่ใครมันตะโกนมาว่าแต่งงานแถม H ด้วยฟะ!!!
'ยูสุเกะ/เซโงะ+เคียวของชั้น!!'
'แหะๆๆๆ '
สาวๆที่เหลือเกาแก้มหงึกๆถอยหลบรังสีอาฆาตจากการ์ดประจำหนุ่มๆ
ต่างคนต่างส่ายหน้าประมาณว่าหนูไม่ได้พูดน้า...
สาวๆหลีกทางหลบแยกไปซ้ายขวา เหลือแต่ไอ้คนกลางที่ยังคงยืนเด่นหรา
ยิ้มกว้างลัลล้าอย่างไม่รู้ชะตากรรม
ก็ไอ้คนพูดลอยๆว่าHไม่ใช่ใครที่ไหน
ไอ้คุณเจ้าของห้อง303นั่นไง ปากวอนโดนสหบาทาแล้วมั้ยนั่น
“ฮ่ะๆๆๆๆ” /me ตัวลีบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ยูสุเกะกลืนน้ำลายเอื๊อก..
นี่ถ้าไม่ได้นัทจังช่วยไว้มีหวังเราเสร็จ!
หันหน้าไปมองผองเพื่อนที่เหลือที่ต่างคนก็พากันหน้าซีด ลูบหน้าอกตัวเองกันยกใหญ่
'ตายๆๆๆๆ อันตรายชะมัด!!!'
ดูท่าจะเริ่มเป็นห่วงสวัสดิภาพตัวเองขึ้นมาอีกมากโข-- --
“ตกลงตามนี้ 4เฟลม+เคียวจัง จะยอมทำทุกอย่าง ยกเว้น เรื่องอันตรายทางกายและหัวใจ
ทุกคนเข้าใจตามนี้...โอเค๊ะ~!?”
นัทสึ การ์ดนัมเบอร์วันประจำยูสุเกะเหล่ตามองสมาชิกทุกคน
น้ำเสียงฟังดูเหมือนถาม แต่จริงๆกำลังขู่อยู่นะนั่น!
อีกทั้ง...สายตาของมิจังที่ยืนกอดอกพลางขยับแว่นเป็นประกายแว้บๆ
ก็ทำเอาอีกหลายคนที่เผลอไปมองขนลุกซู่~
สายตาดูเหมือนมองผ่าน แต่จริงๆกำลังจ้องพยาบาทอยู่ตะหาก
'.....หน่ะ...น่ากลัวชะมัด...'
“โอะ...โอเค....”
เสียงประสานจากสาวๆร้อยกว่าคนที่เหลือฟังดูหดหู่...
โห่~แบบนี้ก็ไม่สนุกอ่ะดิ
“เอาน่า ยังมีอีกหลายอย่างที่5หนุ่มสามารถทำได้ มิคุยกับนัทจังแล้ว
ตกลงตามนี้ว่าจะอนุญาตในเรื่องที่อยู่ในขอบเขตได้ อย่างเดทก็ยังได้อยู่นะ
หรือจะสารพัดประโยชน์อย่าง ทำความสะอาด พาไปช้อปปิ้ง ใช้แรงงาน ก็ยังได้
และที่สำคัญ เรื่องเป็นแฟนเนี่ย..” มิโนะสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด
ราวกับจะใช้ความพยายามในการพูดอย่างมากที่สุด
“อนุญาตให้หนุ่มๆยอมเป็นแฟนกับคนที่นำการ์ดทองกลับมาให้ได้”
เสียงฮือฮาฟังไม่ได้สรรพเริ่มดังขึ้น!
“แต่ว่า...แค่วันเดียวเท่านั้นนะ!!!!”
“โห่~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!”
เสียงโห่ร้องราวโรงแรมย้ายเขตครอบF-L-A-M-E ZOOดังกระหึ่ม
ก่อนจะเกิดจราจลอีกรอบ
“วันเดียวก็เกินพอแล้วน่า!!”
เสียงตะโกนตอบกลับมาจากเจ้าเก่าเจ้าเดิมห้อง303
ทำเอาเหล่าสาวๆมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนพร้อมใจกันยกมือขวาขึ้นฟ้าอย่างพร้อมรบ
“วันเดียวก็ยังดี..จริงด้วย..อืมๆ ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็..โอเค๊~~!!!!!”
“เกมส์เริ่มตั้งแต่สามโมงเช้าสิ้นสุดถึงเที่ยงคืนวันนี้ การ์ดทองขนาดมินิ จะถูกซ่อน
อยู่ที่ใดที่หนึ่งของโรงแรม คนที่นำกลับมาได้จะได้สิทธิ์ตามที่บอกไปใน11บรรทัดที่แล้ว”
มิโนะเล่นง่าย ก่อนบรรยายต่อ...
“อีก5วินาที! ขอให้ทุกคนเข้าประจำที่!”
“4...3....2....1...สตาร์ทโตะ!!!”
เริ่มแล้วคับ การจราจลขนาดย่อมๆเริ่มแล้วคับ
ไม่เพียงแต่สมาชิกเท่านั้น สต๊าฟอย่างนัทจังและมิจังก็เอากะเค้าด้วย
5หนุ่มเริ่มเช็ดเหงื่อที่ไหลแหมะๆ
'เฮ้ย...ได้ข่าวว่าห้ามสต๊าฟเล่นไม่ใช่รึ...'
ฮิซาโตะไม่สนใจคว้าไมค์ขึ้นมาครอง เริ่มรู้สึกมันส์ขึ้นมาชอบกล
แถมแหกปากพากย์สวมวิญญาณโฆษกเรียบร้อย
“อิคุมิวิ่งตีคู่อิซายะขึ้นบันไดไปสองคนแรกเลยคับ!
ฝีเท้าดีมาก ท่าจะถูกฝึกมาดีนะคับเนี่ย”
บทพากย์ที่คนฟังบางคนถึงกับหลุดหัวเราะ
แต่ไอ่คนถูกพูดถึงถึงกับสะดุดเอาหัวแถกบันได
มันด่าหรือมันชมวะเนี่ยยยย
“ดูสิคับๆๆๆ โมจิวิ่งแซงอิคูณสองที่ล้มหัวทิ่มไปแล้วคับ ตามติดๆด้วยสาวๆอีกร้อยกว่าคนคับ
เหยียบสองอิแบนติดบันไดไปเลย ตายไปแล้วสองศพคับ หู้ววมันส์สุดยอดจริงๆ”
ยูหันไปคว้าไมค์จากมือฮิ 'เห้ย!!อย่ามาเรียกโมของตรูว่าโมจินะเว่ย ตรูเรียกได้คนเดียว'
แรกๆก็พากย์แค่โมของตัวเอง แต่หลังๆดูท่าจะเริ่มมันส์..มือไม้ก็ไปกับเค้าหมด..
“น้าน~~~~!!!!
นัทจัง+มิจังเล่นโกงคับ ลิฟต์ที่ตัวเองบอกสั่งปิดเฉพาะวันนี้กลับเปิดให้ใช้แค่สต๊าฟคับ!”
“โฮะๆๆๆๆๆๆ” มิโนะหัวเราะร่า ช่วยไม่ได้ ไม่งั้นเซโงะ+เคียวจังก็เสร็จน่ะสิ
เพราะงั้นชั้นจะต้องเป็นคนหาการ์ดทองเจอเป็นคนแรก!!แล้วต้องนำกลับมาให้หนุ่มๆเป็นคนแรกด้วย!
“อือ...ท่าทางจะมันส์สะเด็ดจริงๆแฮะ”
เสียงพูดลอยๆของเคียวเฮทำเอายูสุเกะพยักหน้าเห็นด้วยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
แกมนึกสยองขึ้นมาทันใด
'ให้ตาย...สาวๆที่นี่น่ากลัวจริงๆ--*--'
เช้า....เที่ยง.....บ่าย...เย็น......
เวลาผ่านไปไวแค่บรรทัดเดียว...จวบจนเข้าสู่เวลาห้าทุ่ม..
สมาชิกในโรงแรมที่ส่วนใหญ่เป็นสาวๆยังคงหาการ์ดทองกันอย่างขะมักเขม้น
นัทจังที่ตอนนี้ถอดใจแล้ว เพราะคิดว่าเดี๋ยวไว้แอบไปเดทกับยูสุเกะสองคนก็ได้
เริ่มปล่อยหน้าที่ให้มิโนะเป็นคนเล่น
อิคุมิกับอิซายะ ตอนนี้ก็ถอดใจแล้วเช่นกัน
ถึงได้มานั่งเชียร์สาวๆอยู่หน้าจอมอนิเตอร์วงจรปิดของโรงแรมเป็นเพื่อนหนุ่มๆเฟลม
+เคียวเฮอย่างเมามันส์
มิโนริตอนนี้ใกล้จะแย่แล้ว..ข้าวก็ไม่ได้กิน..พักก็ไม่ได้พัก
นัทจังนะนัทจัง รู้ทั้งรู้ว่าชั้นไม่มีวันทิ้งเกมส์นี้ไปได้ ก็ยังจะหนีชั้นไปซะงั้น
“แฮ่กๆ..แล้วไอ้บันไดนี่ทำไมมันสูงนักล่ะเนี่ยยยยย”
เดินเกาะราวบันไดไปก็บ่นไป..จะบ่นทำไม..ตัวเองสั่งทำเองไม่ใช่เรอะ
“หึๆๆๆ อีกชั่วโมงเดียว..แค่นี้ก็ถมถืดแล้ว
เพราะเมื่อกี๊เคียวจัง+เซจังแอบมาบอกไว้ว่าการ์ดทองอยู่ในที่สูงที่สุด
เพราะงั้นมันต้องอยู่บนหลังคาแน่ๆๆ”
เหล่าตัวดีที่นั่งเชียร์อยู่หน้าจอถึงได้ตาค้าง..
'เฮ้ย...ตัวอะไรไปปีนหลังคาอยู่บนนั้นวะน่ะ!!!'
“มะ..มิโนะ!!!!!!”
เท่านั้นเอง ยูสุเกะคว้าไมค์ที่ใช้ประชาสัมพันธ์ตามสายประกาศทันที
“ทุกคน! กรุณาไปรวมกันที่หน้าโรงแรม ด่วน! สถานการณ์ฉุกเฉิน!!"
~~~~~~~~~ฟิ้ววววววววว~~~~~~~~~~
“บนนี้ลมเย็นดี...แต่.....ทำไมถึงต้องมาดีตอนนี้ด้วยง่ะ แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
มิโนริที่ตอนนี้นอนกอดกระเบื้องชั้นดีบนหลังคาของโรงแรมแหกปากร้องลั่น
ลมพัดกรรโชกวูบๆ พาลจะพาร่างของตัวเองที่แต่เดิมก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรซักเท่าไหร่
ปลิวไปกับมัน
แล้วยังไง..แถมขึ้นมาแล้วลงไม่ได้ด้วย!!!
“ไม่น่าปีนขึ้นมาเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยย~~!!!!”
เหล่าสมาชิกพลพรรคของทั้งโรงแรมที่มารวมตัวกันครบแล้วพร้อมใจกันแหงนคอขึ้นมอง..
“ตายแล้วเมิงงงงงงง เจ๊มิโนะขึ้นไปอยู่บนนั้นได้ยังไง!!!!”
'ไม่ได้....เราจะมาจบลงตรงนี้ไม่ได้...เกมส์ใกล้จะจบแล้ว...'(ขนาดนั้นยังจะห่วง..- -)
ขาที่แต่เดิมก็ย๊าวยาวพยายามตะเกียกตะกายปีนป่ายไปยังกระเบื้องตัวใกล้สุดเริ่มสั่นพั่บๆๆ
“หวะ~ หวายยยยย~~!!”
มือข้างขวาตะปบหมับเอากับกระเบื้องข้างบนเป็นที่ยึด..
ก่อนที่กระเบื้องที่เท้าจะรับน้ำหนักไม่ไหว หลุดร่วงลงไปพร้อมกระแสลม
“อ้ะ...”
ขาที่เคยยืนอยู่บนขอบหลังคาลื่นพรืดทันทีที่ร่างกายหลุดออกจากที่ยึดเหนื่ยวชั้นดี
ควับ! ควับ! ควับ ! (เสียงมิโนะแหวกว่ายกลางอากาศ..)
“หยะ...อย่าบอกนะว่า....”
แน่นอน...เมื่อไม่มีที่ให้ยืน..
จะเป็นยังไงน่ะเหรอ..
“...................”
ก็ตกน่ะสิ..
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!”
กระโปรงสีขาวที่ปกติใช้ใส่เดินเฉิดฉายอยู่ในโรงแรม ขณะนี้บานสะพรั่ง
กาง180องศา เปลี่ยนหน้าที่มาตีโป่งเป็นร่มชูชีพแทนซะงั้น
“ว้ายยยยยยย!!!!!!!>///<” ความอายพุ่งวูบขึ้นใบหน้า
เมื่อกระโปรงมันกางบานหน้าบานหลัง...
มิโนะเอามือจับกระโปรงให้ลู่แนบกับลำตัว
“ตายแล้วววว นี่ยังดีนะที่ใส่กางเกงขาสั้นไว้ข้างใน..^^”
“.....................”
~~~วิ้วววววววววว~~~~~ฟิ้วววววววววววววววววว~~(ตกลงมาเร็วกว่าเดิม..)
ดีซะที่ไหนกันล่ะ!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!”
มิโนะแหกปากลั่น หลับตาปี๋ในขณะที่ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วลู่ลงมาจากฟ้า
“พระเจ้าค๊าาาา~~~~ลูกยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่ได้ใส่ชุดเจ้าสาว เจ้าบ่าวก็ยังไม่มี
สตอเบอรี่ที่กินค้างไว้เมื่อวานก็ยังไม่หมด! โปเกมอนที่อัดเอาไว้เมื่อวานก็ยังไม่ได้ดู
ลูกยังไม่อยากต๊ายยยยย~~~~”
หลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทก บทสวดที่สวดไว้เริ่มสวดไม่ออกแล้ว
“มิโนะ!!”
เซโงะ+เคียวเฮที่ดูท่าจะเริ่มตั้งสติได้พร้อมใจกันวิ่งถลาเข้ามา
ยูที่ไร้บทมานานขว้างบอลลูนขนาดยักษ์ฉบับพกติดตัวออกไปรองพื้นไว้ข้างหน้า
เบาะบอลลูนขนาดมโหฬารสีส้มแปร๊ดที่ใช้ตอนไปซึนามิเมื่อปีที่แล้วพองตัวขึ้น
---------พรึ่บบบบบบบบบบบบ~~!!!!!-------------
“วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
เสียงตะโกนโหยหวนแสบแก้วหูยิ่งกว่านรก
เมื่อรับรู้ว่าร่างของตัวเองตกลงมากระแทกเบื้องล่างดัง ตุ้บ!
“โอ๊ยยยยยยยยยยยยย ตายยยยยยยยยยย
ตายแล้วววววววววววววววว ตายแล้วใช่มั้ยยยยยยยยย”
“เป็นอะไรมากมั้ย!!”
เสียงของชายหนุ่มทั้งสองที่ดังเสียจนคนมองรอบๆต้องเดินถอย
มิโนริค่อยๆลืมตาขึ้นมามองรอบด้าน..
'สวรรค์สินะที่นี่~~!! เทวดาห่านกะหมีมารับเราแล้วววววT^T'
“โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~~~~~~~~~”
แหกปากร้องไห้อีกระลอก ก่อนที่เคียวเฮจะต้องจัดการเอาผ้าเช็ดหน้าอุดปากคุณเธอซะ
“อุ้ก~!!” O.O มิโนะสะดุ้ง ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆหลายๆรอบ
“ยังไม่ตาย!! ยังไม่ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~!!!!!!!”
เธอกระโจนโผเข้ากอดสองชายตรงหน้าเต็มสองแขน
สมาชิกโรงแรมที่เหลือค่อยๆถอนหายใจอย่างโล่งอก
เฮ้อ...นึกว่าจะได้ผีเจ้าที่มาเพิ่มในโรงแรมอีกตนแล้ว-- --"
สองหนุ่มถอนหายใจเฮือก เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ!!
“นี่มิยังไม่ตายใช่มั้ย!” เสียงใสแทนที่เสียงแว้ดๆ ดังทันทีที่ปล่อยอ้อมกอดออกจากสองหนุ่ม
ไม่ทันรู้ตัวว่าเลือดที่เกิดจากการที่เศษหินกระเด็นมาโดนใบหน้ามันค่อยๆไหลซิบๆ
เรียกให้คนมองถึงกับตาค้าง
“เฮ้ย!! เลือด!!”
เหมือนรู้ทัน นัทจังโยนกระเป๋าพยาบาลเข้าไปตรงกลางสองหนุ่ม
เซโงะคว้าหมับ!!!
ก่อนจะเริ่มต้นค่อยๆทายาที่แผลให้
“เจ็บๆ โอ๊ย~!” มิโนะหลับตาปี๋ แอลกอฮอล์มันแสบน้า~~
หมีเคียวที่ถูกโงะกันให้ออกไปยืนก็ยืนมองอีกสองคนอย่างเงียบๆ
ใจนึงก็เป็นห่วง ใจนึงก็อยากจะด่า
สุดท้ายถึงได้ตะโกนออกไปว่า
“เธอบ้าหรือเปล่าเนี่ย!! ปีนขึ้นไปบนหลังคาอย่างนั้นมันอันตรายรู้มั้ย
แล้วนี่ถ้าไม่มีบอลลูนมารับจะเป็นยังไง!”
“เง้ออออออออออออออออ ว่าเค้าบ้าเหรอออออออ” มิโนะอึ้ง!!
นี่ช้านไม่เคยถูกหมีเคียวว่ามาก่อนเลยนะ!
“หยุดน่า เคียวเฮ..ก็ดีแล้วที่ไม่มีอันตรายอะไรมากมาย นายอย่าว่ามิโนะแบบนั้นสิ”
น้ำคำเรียบๆจากปากของเซโงะทำเอาเคียวเฮหันไปมองควับ
ร่างสูงกำลังทายาแก้ฟกช้ำดำเขียวให้หญิงสาวที่กำลังอึ้งบ่อน้ำตาจะแตกกับคำว่าของเขาเมื่อกี๊
“นายน่ะ..เงียบไปเลย..แล้วก็เลิกทายานั่นให้มิได้แล้ว”
คำพูดเย็นชาจากเคียวเฮทำเอาคนนั่งตรงกลางเริ่มใจไม่ดี
'อยะ...อย่าบอกนะว่า...จะเกิดศึกชิงนาง!'
“อะไรนะ..” เซโงะที่กำลังใช้นิ้วถูที่แก้มของมิโนะตอบกลับ
“ชั้นบอกว่า เลิกทายาให้มิได้แล้ว”
บรรยากาศอึดอัดแผ่เป็นวงกว้าง แบบไม่ไหลย้อนกลับซะด้วยสิ
กดดันเสียจนมิโนะนั่งตัวแข็งทื่อ
“มีเหตุผลอะไรมาห้ามผม..”
'ไม่!! อย่าทะเลาะกันเลยนะๆๆๆ อย่าทะเลาะกันเพื่อแย่งมิเลย! มิเลือกไม่ได้!!><'
“ก็นั่นน่ะ....”
“........................”
“นั่นน่ะมันยาแก้ฮ่องกงฟุต ยาแก้ฟกช้ำน่ะมันขวดนี้” เคียวเฮยื่นอีกขวดไปให้
”!!!!!O.O!!!!!!!”
“อ้ะ..จริงด้วยสินะ แย่จัง..” เซโงะชะงักก่อนจะเปลี่ยนขวดใหม่
ส่วนเจ้าตัวคนป่วยน่ะเหรอ...จากที่ตัวแข็งทื่อ..ตอนนี้สิแข็งเสียยิ่งกว่าเป็นหิน!!!
'นี่เอายาแก้ฮ่องกงฟุตมาทาหน้าชั้นงั้นเหรอออออ เซจ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง'
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“เป็นยังไงล่ะ คิดแผนการ์ดทองขึ้นมาเลยได้ดีเลยเห็นมั้ย”
ฮิซาโตะกอดอกยืนด่าหมีที่กำลังยืนนิ่งตั้งใจฟังอย่างเคารพ
“ชั้นบอกแล้ว ว่าจะจัดงานอะไรก็ทำไปเลย พูดตรงๆไม่เห็นต้องอ้อมค้อม”
ยูสุเกะที่ยืนอยู่ข้างๆว่าบ้าง
“ก็..ก็ถ้าพิเศษกับมิคนเดียว คนอื่นก็จะเสียใจน่ะสิ จัดเกมส์แบบนี้ขึ้นมาให้มิโนะชนะ
จะได้จัดงานให้มิได้”
เคียวเฮตอบหงิมๆ
ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคุณสองท่านที่ตอนนี้ยืนหน้าเป็นตูดบูดเป็นก้นลิงอยู่เบื้องหน้า
“กับอีแค่วันเกิดของท่านมิ ไม่เห็นต้องเรื่องมาก..”
อิคุมิ(มาเสือกอีกแล้ว)ที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยเบาๆ
“แค่บอกมา ทุกคนในที่นี้ก็พร้อมที่จะช่วยอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวพวกเราจะเสียใจ
ยังไงโอกาสอื่นก็ยังมี"
“ใช่..แถมท่านมิเค้าก็เป็นคนพิเศษอยู่แล้ว จะพิเศษกับเค้ายังไงก็ไม่ผิด”
อิซายะที่ตามมาอีกตัวพูดสบทบ
นัทจังที่นั่งอยู่ข้างๆถึงได้พูดบ้าง
“งานวันเกิดของคนในโรงแรมนี้น่ะ..จัดมันให้ทุกคนไปเลยดีมั้ย
เดี๋ยวจัดของมิโนะเป็นคนแรกเอาฤกษ์เลย เท่านี้ก็ไม่มีใครเสียเปรียบใครแล้ว”
“เป็นความเห็นที่สมเหตุสมผลมากเลยจ้ะ” ยูสุเกะยิ้มรับ
“เหอะ!!” ทุกคนในที่นั้นพูดพร้อมกัน-- -- หมั่นไส้ซะจริงๆ
....................................................
.......................................
......................
............
บรรยากาศของเวลากลางคืนทำให้มีแต่ความเงียบ..
สมาชิกทุกคนในโรงแรมคงเข้านอนกันหมดแล้ว..
เคียวเฮเดินออกไปจากห้องเฟลมก่อนจะตรงไปที่ห้องของสต๊าฟ
ห้องของมิโนะ...ที่ตอนนี้เซโงะกำลังทายาให้
บอกไว้ก่อนว่าถูกขวดแล้ว..
ประตูสีขาวเปิดกว้างก่อนที่เคียวเฮจะเดินเข้ามา
มิโนริที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง พลันมองหน้าเคียวจังที่นั่งลงข้างๆ
เซโงะที่เดินถือแก้วน้ำออกมาจากในครัวหยุดเดินกึก
“มิโนะ..เป็นอะไรมากมั้ย..ชั้นขอโทษที่ไม่ได้ดูแลให้ดีกว่านี้ มิจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”
น้ำคำอ่อนโยนจากเคียวเฮคนเดิมทำให้มิโนะยิ้มรับก่อนตอบกลับ
“เคียวจัง..ชั้นไม่เจ็บหรอกนะ แต่ทำไมเคียวจังถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ”
“อืม...” เคียวเฮกุมมือหญิงสาวแน่น..
“ชั้นรู้ว่าชั้นควรทำยังไง ควรแทรกตอนไหน..แต่นั่นกลับทำให้มิโนะบาดเจ็บ”
“ไม่เลยนะ ชั้นไม่ได้เจ็บอะไรมากมายตรงไหนซักหน่อย ก็แค่เคล็ดเท่านั้นเอง
เคียวจัง..ชั้น...ชั้น...”
ราวกับความคิดถูกหยุด
เมื่อบางสิ่งบางอย่างที่แฝงมาในคำของชายตรงหน้าเริ่มตรึงสู่สมอง
‘ควรแทรก..เหรอ..’
“เคียว..จัง...” มือบางบีบกลับมา ก่อนที่จะพยายามอธิบาย
“ไม่...ไม่ต้องพูดหรอก...ผมรู้...ถึงมิไม่บอกผมก็รู้
ผมไม่อยากให้มิรู้สึกผิด..และเพราะอย่างนั้น”
“เคียวจัง..”
“ไม่เป็นไร...ในช่วงที่ผมไม่อยู่..ในช่วงที่ผมไม่สามารถดูแลได้
ในระหว่างนั้นผมก็จะฝากมิโนะไว้กับเซโงะ”
“อย่าเหงา...ถ้าคิดถึงผม...ผมจะมาหา
แต่ถ้าไม่..จนกว่าจะถึงวันนั้น...ผมก็วางใจที่จะให้มิอยู่กับเซ”
“แต่บอกไว้ก่อน...ว่าผมยังไม่ได้ถอย”
ถ้อยคำฟังอ่อนโยน ทั้งสีหน้า นัยน์ตา...
ก่อนที่เคียวเฮจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“บอกไว้ก่อน..ว่าแค่ฝากไว้เฉยๆนะเฟ้ย”
คำพูดที่เซโงะถึงกับหัวเราะแล้วยิ้มให้กับความเป็นสุภาพบุรุษของคนตรงหน้า
ถึงบอกลา แต่ก็เป็นคำลาที่ไม่ตัดขาดซะทีเดียว ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อถนอมหัวใจของคนๆนี้
'ขอบคุณนะ เคียวเฮ...'
......................................................
.........................................
...............................
.................
สุดท้าย...คนที่ได้การ์ดทองไป..ไม่ใช่ใครอื่น..
พี่โมของเรานั่นเอง..
สถานที่ที่พบเจอที่ว่าสูงสุดน่ะเหรอ..
ก็แหล่งรวมคานทองของสาวๆที่นี่ที่ตั้งไว้กลางล็อบบี้ยังไงล่ะ
เอ๊ะ...อะไรนะ...แล้วพี่โมขออะไรน่ะเหรอ...
อืมม...อันนี้คงต้องไปถามยูคุงล่ะมั้ง^^
-THE END-
edit @ 26 Dec 2007 22:45:12 by ChiMi*MoRyo