ChiMi*MoRyo

บทที่ 3 เรื่องวุ่น ๆ ที่เกฟเฟนโฮเทล

เซ็นริกับเรเวนออกเดินต่ออีกครั้งเพื่อไปยัง จุดนัดพบ ที่ได้ตอบกลับไปยังเจ้าของของเอสว่าจะไปถึงภายในสิบห้านาที พวกเขารีบตรงไปยังโรงแรมเพียงแห่งเดียวในเมืองเกฟเฟน เกฟเฟนโฮเทล หลังจากเดินมาได้สิบนาทีพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าโรงแรมหน้าตาประหลาดแถมบรรยากาศยังออกจะอึมครึมเล็กน้อย เซ็นริทำใจอยู่สักพักก็เดินตรงไปเคาท์เตอร์ของโรงแรมโดยมีเรเวนเดินตามไปติด ๆ

ที่เคาทเตอร์บริการลูกค้านั้นในตอนนี้มีพนักงานประจำอยู่เพียงคนเดียว แถมเธอยังดูยุ่งมากเสียด้วย ก็เธอเล่นก้มหน้างุดอยู่กับกองเอกสารตลอดเวลา มือหนึ่งเขียนอะไรบางอย่างยุกยิก ๆ อยู่ ส่วนมืออีกข้างก็คอยจับแว่นตากลมใหญ่นั้นไม่ให้เลื่อนตกลงมาที่จมูก จนไม่ได้สังเกตเลยว่าขณะนี้ ลูกค้า ได้ยืนรออยู่สักพักหนึ่งแล้ว

สวัสดีครับพี่สาว เสียงใสทักขึ้นทำเอาคนก้มหน้าทำงานสะดุ้งด้วยความตกใจจนทำหมึกหกเลอะเอกสารสำคัญ

อุ๊ย!! ว๊าย!! ขอโทษค่ะ เอ่อ...เอ่อ.. เธอลนลานอย่างเห็นได้ชัดว่าทำอะไรไม่ถูก แต่เหตุผลไม่ใช่เพราะเธอทำเอกสารสำคัญเสียหาย แต่เป็นเพราะเด็กหนุ่มรูปงามน่าตาน่ารักมากคนหนึ่งได้ยื่นหน้าเข้ามาจนใกล้ ทำเอาเธอใจวูบไหวไปพักหนึ่ง ดวงตาสีมรกตใสแป๋วกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างสนใจ ใบหน้าขาวนวลมีสีแดงนิด ๆ เส้นผมสีดำสนิทสะท้อนกับแสงไฟเป็นประกายจนทำให้เธอต้องหลุดปากออกมา

สวย.. เธอเหม่อไปพักหนึ่ง

หืม? อะไรนะครับ ? เซ็นริไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้ทำให้สาวน้อยนางหนึ่งต้องตกอยู่ในภวังค์เสียแล้ว

เอ่อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร สวย...สวยมาก...ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่สวยยิ่งกว่านางระบำแห่งเมืองโคโมโดเสียอีก ว่าแต่...ต้องการห้องพักหรือคะ ? เธอถามไปตามหน้าที่พลางสังเกตเสื้อผ้าที่แปลกประหลาดของเด็กหนุ่ม

อืมจะว่าไปก็...เห็นทีงานนี้จะนาน เอาเป็นว่าใช่ละกันครับ เซ็นริตอบขณะยกมือขึ้นเกาคางทำท่าคิด

งั้นขอทราบชื่อและนามสกุลด้วยค่ะ พนักงานสาวหันกลับไปหยิบสมุดบันทึกและปากกาขนนกและเริ่มเปิดกางออกมายังหน้าที่คั่นไว้ล่าสุด

เซ็นริ...เซ็นริ ไดเจลลัส ครับผม เซ็นริตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนเกินปกติเหมือนกับมีแผนอะไรบางอย่าง ทำให้เรเวนที่เดินไปดูรอบ ๆ ต้องรีบเดินกลับมาหา

เซ็นริ ไดเจลลัสนะคะ ห้องเดี่ยวสินะคะ

ครั.... ก่อนที่เซ็นริจะทันตอบ

ปัง ! เสียงฝ่ามือกระทบกับโต๊ะก็ดังขึ้น ทุกสายตาไปหยุด ณ คนต้นเหตุก่อนที่เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจะตอบแทนคู่หูของตนเอง

ห้องคู่

เอ่อ...พวกคุณมาด้วยกันหรือคะ ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ ดิฉันจะจัดห้องคู่ให้ตามที่สั่ง ไม่ทราบว่าจะพักกี่คืนคะ ? ขณะนี้ภายในใจของพนักงานสาวเต้นดังโครม ๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะถูกจ้องด้วยใบหน้าขรึมราวรูปสลัก อีกทั้งดวงตานั่นก็แทบจะมองทะลุเข้าไปถึงในจิตใจของเธอ โอ...พระเจ้า ช่างเป็นบุญของเธอจริง ๆ แค่ได้เห็นชายทั้งสองคนในวันนี้ก็สามารถทำให้เธอนอนตายตาหลับได้แล้ว

อืม...เรายัง เซ็นริทำท่าคิดอีก

สาม.. เรเวนชิงตัดบทก่อนที่เซ็นริจะพูดจบอีกแล้ว และคราวนี้ทำเซ็นริหันไปมองเรเวนตาเขียวปั้ด ก็เจ้าหมอนี่เล่นขัดเขาตั้งแต่ตอนจองห้องแล้ว เขาอุตส่าหวังว่าคราวนี้จะได้นอนห้องเดี่ยวแยกกับไอบ้านี่แล้วเชียว หนอย!! มันยังจะรู้แผนของเขาอีก

ค่ะ สามคืนนะคะ แล้วไม่ทราบว่าท่านทั้งสองต้องการอะไรเพิ่มเป็นพิเศษรึเปล่าคะ ?

ไม่ครับ คราวนี้ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน ทำให้พนักงานสาวรู้สึกขันเล็กน้อย

ค่ะ งั้นตามดิฉันมา เดี๋ยวดิฉันจะนำไปยังห้องพักของพวกคุณค่ะ เธอทำท่าจะลุกจากเก้าอี้ แต่เซ็นริห้ามไว้

ไม่เป็นไรครับ...เห็นคุณท่าทางจะยุ่ง ถ้าไงเดี๋ยวพวกผมขึ้นไปเองครับ

ขอบคุณมากนะคะ และต้องขอโทษด้วยที่ทำหน้าที่ได้ไม่เต็มที่ ตอนนี้พนักงานของโรงแรมเราลาออกไปจนหมดเหลือเพียงดิฉันกับผู้จัดการเพียงสองคนเท่านั้น กิจการท่องเที่ยวของเมืองนี้ซบเซาลงก็เพราะมอนสเตอร์ออกอาละวาดแหล่ะค่ะ ทุกคนเขากลัวกันแถมรายได้ก็ไม่ดีก็เลยลาออกกันหมด เธอกล่าวเศร้า ๆ พลางส่งกุญแจห้องให้กับเซ็นริ

เหรอครับ เอ่อ..คุณ... เซ็นริรับกุญแจมาพลางทำท่าอึกอัก

มีน่าค่ะ มีอะไรก็เรียกใช้ดิฉันได้ทุกเมื่อเลยนะคะ พนักงานสาวยิ้มให้เซ็นริ แล้วเธอกลับไปทำงานเอกสารของเธอต่อ

เซ็นริกับเรเวนเดินจากไปแล้ว ดูจากท่าทางแล้วคงจะเดินไปกัดกันไป แต่ก็อย่างที่รู้กัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ...

มีน่าที่แอบมองตามทั้งสองพลางนึกขันเล็กน้อยกับท่าทีของคนทั้งคู่ เมื่อทั้งสองลับจากสายตาไปแล้วเธอก็หันกลับมาทำงานต่อ ทันใดนั้นที่ประตูก็ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งขึ้น

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เฮ้ย!! นี่มันเตียงคู่นี่หว่า! ชั้นจะลงไปหาคุณมีน่าบอกเขาให้ย้ายห้องให้ฉัน เซ็นริพูดอย่างไม่พอใจหลังจากเห็นสภาพห้องของพวกเขา จะให้นอนเข้าไปได้ยังไง นี่มันห้องสวีทชัด ๆ ยัยเจ๊นั่นคิดอะไรของเขานะถึงได้จัดห้องแบบนี้ให้

เซ็นริก็ทำท่าจะเดินจากไปทันทีแต่ก็ยังไม่ทันได้ก้าวขาคนตัวสูงกว่าก็คว้าหมับเข้าที่แขนของเขาไว้แถมยังยื้อไม่ให้เขาเดินไปอีก เซ็นริหันกลับไปเตรียมจะด่าแต่ก็พูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตาของจริงจังของเรเวน

นายไม่อยากนอนห้องเดียวกับฉันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ?

คำถามที่ทำคนฟังต้องสะอึก ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ ? กับหมอนี่เนี่ยนะ ? ที่ห้องสวีทเนี่ยนะ ? คำถามเดียวแต่กลับแบ่งย่อยได้อีกหลายคำถาม เซ็นริหันกลับไปจ้องเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มด้วยแววตาที่แน่วแน่และตอบว่า

ใช่...ชั้นไม่อยากนอนห้องเดียวกับนาย

คำตอบที่คนฟังถึงกับปล่อยมือออกทันที เขาเบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพื่อให้ไม่เซ็นริสังเกตเห็น สีหน้า...ที่เจ็บปวด ถ้าเป็นห้องนี้ละก็นะ ฉันไม่ยอมแน่.. เรเวนหันกลับมามองเซ็นริที่ตอนนี้เป็นฝ่ายเสหน้าไปทางอื่นเสียเอง เขาสังเกตเห็นรอยแดง ๆ ที่ค่อย ๆ ปรากฏบนดวงหน้างามจนระเรื่อมาถึงหู น่ารัก...

ฉันจะไปหาคุณมีน่า บอกให้เขาเปลี่ยนห้องให้ จะไปด้วยกันไหม ? เซ็นริถามแต่คนฟังกลับเดินนำลิ่ว ๆ ไปแล้ว

เรเวนเดินนำลงบันไดมาที่ชั้นหนึ่งแต่แล้วเขากลับหยุดกะทันหันทำเอาเซ็นริที่ก้มหน้าก้มตาวิ่งตามมาชนโครมเข้าให้ แต่แทนที่ฝ่ายถูกชนจะล้มกลับเป็นเขาเองที่กระเด้งออกมาจนล้มโครมลงไปกองกับพื้น ส่วนฝ่ายถูกชนนั้นกลับยืนนิ่งสนิทราวรูปสลัก...ราวกลับกำลังต้องมนต์สะกด....

โอ๊ย!! นายทำอะไรของนาย อยู่ ๆ ก็หยุด อ๊ะ! เมื่อเซ็นริเห็นตัวต้นเหตุก็ยกมือขึ้นชี้ สีหน้าตื่นปากอ้าค้าง แต่เรเวนกลับตรงข้ามเขามีสีหน้ายุ่งยากระคนไม่พอใจแฝงอยู่เมื่อเห็นคนผู้นี้

อ้าว...ว่าไง มากันเร็วดีนี่ เด็กหนุ่มแปลกหน้าหันมาทักพวกเซ็นริหลังจากที่เช็คอินกันคุณมีน่าเรียบร้อยแล้ว

ดูจากสีหน้าของคุณมีน่าแล้วราวกลับว่าเธอเพิ่งได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่งามสุด ๆ เป็นรอบที่สามของวันนี้ ไม่สิตลอดชีวิตของเธอเลยมากกว่า เธอไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตอะไรที่จะงดงามได้เท่าเด็กหนุ่มสามคนตรงหน้านี่อีกแล้ว การที่เธอได้เห็นคนทั้งสามยืนสนทนากันกันอย่างออกรสดั่งเธอกำลังชมภาพวาดของจิตรกรที่มีชื่อเสียงหรือไม่ก็เธออาจจะหลุดออกจากโลกมายังแดนสวรรค์ที่มีแต่เหล่าเทพบุตรเสียแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสามคนนี้จะมาพักที่โรงแรมโทรม ๆ ของเธอแถมทั้งสามคนยังรู้จักกันอีกต่างหาก ดั่งสวรรค์กลั่นแกล้งที่ทำให้เธอต้องพบกับสิ่งมีชีวิตที่เจิดจ้าขนาดนี้มันช่างแสบตาจนทนแทบไม่ไหว ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือทั้งสามคนมองตรงมาที่เธอแต่กลับมีสีหน้าหวาดหวั่น...และแล้วทุกอย่างก็อยู่ในความมืด คุณมีน่าก็เป็นลมไปในที่สุด -*-

คุณ....น่า เสียงเรียกเหมือนดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ใครกันนะ ?

อืม...

เฮ้ย ๆ เรเวน คุณมีน่าฟื้นแล้ว... แจ็ค นายเอายาดมมาซิ เสียงนี้...รึว่า

พรึ่บ!! มีน่าอยู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมากระทันหัน โอ๊ย

อย่าเพิ่งลุกสิครับ คุณมีน่าน่ะเป็นลมไป รู้รึเปล่า เซ็นริพูดยิ้มหวานพลางประคองให้มีน่านอนลง

ขอโทษค่ะ พวกคุณเป็นแขกแท้ ๆ มีน่ามองกลับไปที่เซ็นริ

ไม่เป็นไรหรอกครับ แหม คนกันเอง อย่าคิดมากเลย เซ็นริยังคงพูดปลอบ

สาเหตุดูเหมือนจะมาจากทำงานหักโหมมากไป ร่างกายก็เลยรับไม่ไหว จากนี้ไปสักวันสองวันควรพักผ่อนให้เต็มที่ เรเวนอยู่ ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมาที่ข้างหลังเขามีผู้จัดการโรงแรมตามหลังมาติด ๆ

ขอบคุณพวกคุณมากครับที่ช่วยดูแลหลานสาวของผม ตอนนี้ผมเหลือเธอคนเดียวถ้าเป็นอะไรไปล่ะก็...ผมคง... ผู้จัดการกล่าวขอบคุณจากใจจริง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยจากกาลเวลานั้นตอนนี้แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นหลานอย่างที่สุด เขาเดินตรงรี่เข้าไปหามีน่าและกอดเธอแน่น

ในขณะเดียวกันแจ็คซึ่งหาหายาดมพบแล้วได้เดินเข้ามาในห้องแต่ไม่อยากขัดบรรยากาศจึงเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ เพื่อที่จะส่งยาดมให้กับเซ็นริ แต่เรเวนกลับคว้ายาดมไปจากมือของเขาด้วยความไวสมฉายานักบวชไร้เงาทิ้งให้แจ็คยืนค้างอยู่กับที่ ในขณะที่ตนเองตรงรี่เข้าไปหาเซ็นริเพื่อส่งยาดมให้

เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราก็แค่ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเท่านั้นเอง เซ็นริตอบอย่างเกรงใจ พลางรับยาดมมาจากเรเวนและส่งต่อให้คุณลุงเจ้าของโรงแรมควบตำแหน่งผู้จัดการคนนั้น ซึ่งเขาก็รับไปด้วยมืออันสั่นเทา

ผมซาบซึ้งในน้ำใจพวกคุณยิ่งนัก ได้โปรดให้ผมตอบแทนพวกคุณด้วยเถอะครับ ลุงเจ้าของโรงแรมปล่อยหลานสาวและส่งยาดมให้ เขาลุกขึ้นมาปาดหยดน้ำตาเล็ก ๆ ที่พรายขึ้นมามองตรงไปยังแขกทั้งสามพลางยิ้มอย่างเป็นกันเอง ผมขอเชิญพวกคุณเข้าพักในโรงแรมของผมในฐานะแขกพิเศษ พวกคุณจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้และไม่ตองเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้นครับ คำเชิญนี้ทำให้เซ็นริตาโต นี่ถ้าเป็นสถานการณ์ปรกติเขาคงรับข้อเสนอไปแล้วแต่

เอ่อ..ไม่.. เซ็นริพยายามจะกล่าวปฏิเสธเพราะเกรงใจ ดูจากสถานภาพเศรษฐกิจของที่นี่แล้วไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ขืนรับแขกฟรีตั้งสามคนไม่เจ๊งงั้นเรอะ ?

ไม่ปฏิเสธใช่ไหมครับ แหมดีจัง อย่าเกรงใจไปเลย คนมีน้ำใจอย่างพวกคุณช่างหายากนัก คิดซะว่าเป็นคนในครอบครัวก็แล้วกันนะครับ ออ ลืมแนะนำตัวไป กระผมชื่อ แมนนวล โฮลิส เป็นลุงของมีน่า และเป็นเจ้าของโรงแรมควบตำแหน่งผู้จัดการ พ่อครัว ฯลฯ ลุงแมนนวลกล่าวยาวเหยียดแถมไม่เว้นช่องว่างให้เซ็นริปฏิเสธอีกต่างหาก

แหม พวกเราก็ซึ้งในน้ำใจของคุณลุงมากครับ ขอบคุณมากที่ให้พวกเราพักฟรีนะครับ แจ็คกล่าวขึ้นทำให้เซ็นริหันไปมอง เจ้าหมอนี่ไม่มีความเกรงใจกับเขาเลยรึไงนะ

โอ้ ดีเลยครับ งั้นเดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องห้องพักให้นะครับ มีน่าเจ้านอนพักไปก่อนนะตอนนี้อย่าเพิ่งทำงานเลย เดี๋ยวจะล้มไปอีก ลุงแมนนวลหันกลับไปกำชับหลานสาวซึ่งเธอก็พยักหน้ารับ แล้วเขาเดินนำแขกพิเศษทั้งสามออกไป

ขณะเดินตามลุงแมนนวลไปเรื่อย ๆ เซ็นริสะกิดให้แจ็คค้อมตัวลงมาเพื่อที่เขากระซิบได้ถนัด ๆ ที่เขาต้องทำแบบนี้ก็เพราะความสูงของแจ็คนั้นก็ไม่ได้น้อยไปกว่าเรเวนเลยสักเท่าไหร่

หืม? คนถูกสะกิดถามด้วยเสียงในลำคอ

นักล่าร้อยเนตรอย่างนายมาทำอะไรที่นี่ ? ตอนนี้นายไม่ได้ไปทำงานที่โคโมโดหรอกเรอะ เซ็นริกระซิบถามด้วยเสียงอันแผ่วเบา แต่น้ำเสียงไม่เบา

ก็มาทำงานน่ะสิ อีกอย่างงานที่โคโมโดนะเสร็จแล้ว แจ็คตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง

แต่ในจดหมายบอกว่าเดลจะมานี่นา เซ็นริยังคงถามต่อ

เจ้าเดลติดงานกะทันหัน ตอนมันจะออกมาผู้ว่าจ้างคนใหม่มาหาพอดี เลยส่งข่าวให้ชั้นที่อยู่แถวนี้มาแทน ที่จริงชั้นก็กำลังจะกลับไปเหมือนกันทำงานเสร็จแล้วแท้ ๆ แจ็คตอบกลับอย่างหน่าย ๆ หลังจากนั้นเซ็นริก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

ทั้งสามคนเดินตามลุงแมนนวลมายังเคาทเตอร์ เมื่อเดินถึงเซ็นริรีบบอกให้เขาเปลี่ยนห้องให้เพราะนึกขึ้นมาได้พอดี และแล้วทั้งสามคนก็ได้ห้องเดี่ยวสุดหรูไปครอง ถึงจะมีคนแอบไม่พอใจเล็ก ๆ อยู่ก็เถอะ แต่เขาก็ไม่คิดจะแสดงสีหน้าออกมาเสียเท่าไหร่

ฮ้า...สบายจังเลย เซ็นริกล่าวสบายใจพลางเหยียดแข้งเหยียดขา ก็ตอนนี้เขาได้นอนห้องเดี่ยวสมใจอยากแล้วนี่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก....เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำเอาคนนอนแผ่เริ่มฉุนขึ้นมานิด ๆ คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้ามากัน ใครกันฟระมาในเวลานี้คนกำลังสบาย ว่าแล้วก็ลุกไปเปิดประตูเพราะคนเคาะยังไม่ยอมหยุด คร๊าบบบ มาแล้วคร๊าบ เซ็นริเปิดประตูพรวดออกไปทำเอาคนข้างนอกต้องสะดุ้งตกใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

เอ่อ..คือว่าอาหารเย็นค่ะ มีน่านั่นเอง เธอเดินขึ้นมาตามให้ทั้งหมดลงไปทานอาหารเย็นข้างล่าง

อ่า...ครับเดี๋ยวผมจะตามไป เซ็นริสังเกตเห็นมีน่าหน้าแดงจึงได้ถามออกไป เป็นอะไรรึเปล่าครับ

ป..เปล่าค่ะ.. แล้วเธอก็วิ่งลงไปข้างล่างด้วยความเร็วแสง

หลังจากที่ทั้งหมดทานอาหารเย็นกับอิ่มหนำเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาเข้านอน มีน่ากับลุงแมนนวลนอนที่ห้องของพวกเขาที่ชั้นล่าง ส่วนพวกเซ็นริก็ขึ้นไปชั้นบนทันทีเพื่อเตรียมวางแผนการทำงานของพวกเขา เพราะที่จริงพวกเขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินไปก็พวกเขามันเป็นโจรนี่นา ดีไม่ดีมีน่ากับลุงแมนนวลอาจจะเดือดร้อนเพราะพวกเขาก็เป็นได้ ต้องรีบทำงานให้เสร็จโดยเร็วที่สุด